Memento Archive

အမှောင်ဟာ ဒုံးဝေးနေချိန် စစ်မှန်တဲ့အလင်းဟာ အတ္တကင်းမဲ့။ ဉာဏ်ရည်ဟာ လူမမှီဘူး။ ကြယ်တံခွန်လို လည်ပတ်ဆဲ။

အမှောင်ဟာ ဒုံးဝေးနေချိန် စစ်မှန်တဲ့အလင်းဟာ အတ္တကင်းမဲ့။ ဉာဏ်ရည်ဟာ လူမမှီဘူး။ ကြယ်တံခွန်လို လည်ပတ်ဆဲ။ သင်ကိုယ်တိုင် မြင်ယောင်ကြည့်ပါလား။ အို အဖြူရောင်အလင်းတန်းများ ခမ်းနားလှချည်ရဲ့။

နိမ့်ချေမြင့်ချေ အတွေ့အကြုံအဖုံဖုံကြောင့် ကျနော်ဟာလည်း ဆာမွန်ငါးလို ရင့်သန်လာခဲ့ပြီ။

၂၀၂၀ နောက်ပိုင်း ခုနှစ်သက္ကရာဇ်တွေဟာ နာကျည်းချက်တွေနဲ့ ရစ်ပတ်ထားတဲ့ အချိန်ကွင်းဆက်။ ၎င်းနှင့်အတူ လေလွင့်ခြင်းလမ်းမတွေထက်မှာ ထော့ကျိုးထော့ကျဲ စိတ်ဒဏ်ရာနှင့် ဦးတည်ရာမရှိတဲ့ ကျနော်။

ထားခဲ့လေရက် April။ ရင်မှာ ဆို့နင့်စွာနဲ့။

May လရဲ့ ပထမနေ့။ တထောင်းတငွေ့အပူချိန်သည်ကျနော့်ကို လောလောလတ်လတ် အရှိုက်ထိအောင် ရိုက်ခတ်သွားသည်။ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးလည်း ထူပြောမတတ်အောင် ထိုင်းမှိုင်းလာသည်။

မင်းဟာမင်း နောင်တရလို့ လိမ္မာချင်ရင်တောင်မှ မင်းဟာ သေတဲ့အထိ ဂိတ်ဆုံးအောင် ဆက်မိုက်နေရမယ်။

မင်းဟာမင်း နောင်တရလို့ လိမ္မာချင်ရင်တောင်မှ မင်းဟာ သေတဲ့အထိ ဂိတ်ဆုံးအောင် ဆက်မိုက်နေရမယ်။ ဒီစာကြောင်းတိုလေးတစ်ကြောင်းကနေ ကိုယ့်အတွက် ဆင့်ပွားတွေးစရာ အများကြီးရသွားတယ်။

လူနဲ့အစေးကပ်အောင် နေတတ်တဲ့လူစားမျိုး မဟုတ်ခဲ့ဘူး

ကျနော်ဟာ လူနဲ့အစေးကပ်အောင် နေတတ်တဲ့လူစားမျိုး ဘယ်တုန်းကမှ မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ ငယ်ငယ်ကလည်း အဲ့လိုပဲ။ အသက်ကြီးလာတော့လည်း အဲ့အချိုးက ပျောက်ကွယ်သွားသလားဆို never ever ပဲ။ ခေတ်စကားအရပြောရရင် ဆိုရှယ်ညံ့တယ်ပေါ့ကွယ်။

ချာချာလည်နေတဲ့ ကမ္ဘာကြီးပေါ်မှာ အရွယ်တစ်ခုကို ဖြစ်သန်းရတယ်ဆိုတာ

ကိုယ်ကြားဖူးထားတာက ငယ်ရွယ်တဲ့ အမျိုးသမီးထုတွေမှာ ဟန်ပန်အမူအရာတဆိတ်နဲ့ ပထမဆုံး ဒေါက်မြင့်ဖိနပ်တစ်စုံစီးပြီး လမ်းလျှောက်တတ်ပြီ၊ နှုတ်ခမ်းဖျားပေါ် နှုတ်ခမ်းနီရဲရဲလေးတို့ ဆွဲတင်ဖုံးတတ်ပြီဆိုရင် မိမိကိုယ်ကို အရွယ်ရောက်ပြီလို့ မှတ်ထင်တတ်ကြသတဲ့။

တင်းနစ်ဘောလုံးလေးတွေ ပြင်းအားပျောခဲ့တဲ့ည

တင်းနစ်ဘောလုံးလေးတွေ ပြင်းအားပျောခဲ့တဲ့ည

ချင်းမိုင်ရောက်ပြီး နှစ်နှစ်အကြာမှ ရောက်ဖြစ်ခဲ့သော မေကပေါင်

ရန်ကုန်မှာနေတုန်းကလည်း ဘယ်မှမရောက်ဖြစ်ခဲ့ဘူး။ ပြည်သူ့ရင်ပြင်ဆို တစ်ခေါက်လောက်ပဲ။ အဲ့တာတောင် church ကအပြန် သူများတွေနောက် လိုက်ပါသွားတာ။ အမေရိကန်စင်တာတော့ ဟုတ်တိပတ်တိ သုံးလေးခါရောက်ဖြစ်ခဲ့သေးတယ်။

Subscribe to My Newsletter

Occasional updates on projects, articles, and learning experiences.